Kies-het-zelf cadeau's

Consumenten gingen honderd jaar geleden zelf aan de slag. In 1916 lanceerde Clarence Saunders de eerste winkels waar kopers hun boodschappenlijstjes bijeenscharrelden en enkel nog aan de kassa passeerden om af te rekenen. Een groot deel van de job van de winkelier zat erop, want de klant deed z'n werk.

 

Selfservice is een straf businessmodel. Je verschuift het werk naar de klant, terwijl je toch nog z'n centen krijgt. Op die manier zijn we sinds 1916 bankier, meubelmaker, ober, reisbureau, pompbediende, drukker, verzekeraar… geworden. De digitalisering en het web faciliteerden dit model in de voorbije 30 jaar op een ongekende wijze.

 

We vinden het allemaal best oké, als de prijs de pil maar genoeg verguldt.

 

We vinden het ondertussen zo normaal dat we zoveel zelf moeten doen, dat we het concept ook gaan gebruiken voor ons eigen gemak. In plaats van een passend geschenk te zoeken voor onze dierbaren, mogen ze er zelf achteraan. Want wij hebben geen tijd meer, omdat we toch al zoveel zelf moeten doen.

 

Die cadeaubonnenbusiness heeft nog een straffer kantje: 20% ervan wordt gewoonweg niet geïnd. Vergeten, vervaldatum, verloren… zijn de voornaamste redenen. Waar gaat al dat geld naartoe? Is dat wel houdbaar met een concept dat als voornaamste toegevoegde waarde heeft dat we ervan af zijn? Of is het ons net daarom om te doen?

Peter T'Hooft, 24 december 2016